Dordrechts Museum

Dordrecht

Ontwerp2006

Bouwperiode2006-2011

OpdrachtgeverGemeente Dordrecht

TeamDirk Jan Postel, Joost Smorenburg, Nol van den Boer, Karin Wolf, Louise Jalilian, Louise Jalilian, Joop Fock, Richard Fung en Laurence Meulman

GFA6585 m²

Het Dordrechts Museum biedt onderdak aan een van de belangrijkste collecties schilderkunst van Hollandse Meesters in Nederland met accent op werk van Dordtse schilders, zoals Albert Cuyp, Arie Scheffer en de gebroeders van Strij. Het 18e eeuwse gebouw was oorspronkelijk een dolhuis en werd in 1904 geconverteerd tot museum. De vaste collectie kon onvoldoende getoond worden en moest bovendien steeds plaats maken voor tijdelijke exposities. Ook waren de klimaatcondities waaronder de werken getoond werden onvoldoende. Het gebouw moest getransformeerd en uitgebreid worden met een nieuwe vleugel voor wisseltentoonstellingen.

 Een goed museum kent een doorlopend publiekscircuit. De klassieke enfilade is heel geschikt voor de chronologische reeks onderdelen en projectsalons. De nieuwbouw is hier op meerdere plaatsen mee verbonden zodat een meervoudig circuit ontstaat en de argeloze bezoeker verrast. Naast de vaste collectie vormen het grand café-foyer-auditorium een belangrijke reeks. Deze maken een dwars-as tussen nieuwbouw en de noordvleugel. De nieuwbouw biedt op de verdieping maximaal ruimte en flexibiliteit aan de tijdelijke exposities. Een nieuw pad voert vanaf de Museumstraat tot aan de plaats van de oorspronkelijke entree. Deze positie betekent optimaal gebruik van de prachtige tuin, en een gunstige aanvang van het museumcircuit in het midden. Cruciaal voor het circuit is een reeks van nieuwe, herkenbare trappen. De oude toegang blijft voorlopig in gebruik voor bijzondere evenementen en de avondopenstelling van het Grand Café.

In de nieuwbouw strijdt de functionele wens van een museum als gesloten doos met de architectonische tegenzin om deze als massa op het voormalige binnenhof te zetten. Dit is opgelost door het volume te laten dragen vanuit de wanden van het terugliggend auditorium. Daardoor lijkt de uitbreiding te zweven, en verliest deze op de begane grond zijn massa. Dit werkt stedenbouwkundig weldadig in de gesloten wand van De Veste. De uitbreiding is losgehouden van het bestaande gebouw, dat zo in zijn geheel zichtbaar blijft.

Print